Start: Onze eerste meeting
Wij zijn er helemaal klaar voor! Onlangs kwamen wij samen om de laatste voorbereidingen te treffen voor ons grote avontuur: een oversteek van de Atlantische Oceaan. De sfeer zat er goed in en de voorpret is duidelijk begonnen.
Op dinsdag 18 november a.s. verzamelen wij ons in één van de havens op Tenerife. Daar begint onze reis.Via deze weg zullen wij jullie regelmatig meenemen met een verzameling blogs en foto's. Zo kunnen jullie meegenieten van alles wat wij onderweg beleven. Blijf ons volgen!
Groet,
Gerben, Hans, Kees, Juul, Sander, Leonie, Anne Floor en Maartje
Blog 1 Onderweg dag 1-2
Dinsdag de 18e november mochten we aan boord en begonnen we met de voorbereidingen op en rond de boot, en dé boodschappen. De voorbereidingen aan boord zijn al 2 dagen aan gang want schipper Gerben en co-schipper Hans waren al aan boord. Echter is dé boodschappenlijst al 2 weken in de maak, want wat neem je nu mee voor 8 personen voor 28 dagen?!? Onderweg kunnen we niet nog even wat halen, dus er is door een deel van de crew al goed over nagedacht.
De hoeveelheden zijn schrikbarend, kilo’s rijst en pasta, meel om brood te bakken, melk en voor de eerste week groentes en fruit. Daarnaast vooral veel houdbaar, blik en droog voedsel. En liters en liters water! In totaal slepen ruim 1000 liter water mee.
Na de nodige Tetris uitdagingen is het gelukt 80x 8L-flessen op te bergen onder de vloer en in elke loze ruimte! Incl plattegrond waar het ongeveer ligt. Voor al het andere eten is een gedetailleerde plattegrond en afstreeplijst om alles te kunnen lokaliseren wanneer het nodig is. ‘s avonds eten voor het eerst gezamenlijk met de hele bemanning in een lekker visrestaurant aan wal en toosten op een goede vaart!
Woensdag stond in het teken van voorbereidingen. Het belangrijkste, namelijk veiligheid én opnieuw een hele lading boodschappen! We beginnen lekker met ons eerste ontbijt van vers brood aan boord. Eens horen hoe iedereen hun eerste nachtje aan boord heeft beleefd. Dat scheelde nogal, sommige geslapen als een roosje op de schommelde boot die in de haven toch behoorlijk wat heen en weer beweegt. Andere nogal beroerd en moeten nog even inslingeren. De rest van de dag was met name een briefing, over de boot, de veiligheidsmaatregelen, de noodmaatregelen ???? en vooral de manieren om te zorgen dat we dat allemaal niet nodig gaan hebben.
Het eerste wachtschema is ook gemaakt, met de 3 teams van 2crewleden die doorwisselen om de 3-4u. Dus 1:3 wacht&rust. De schippers wisselen op een ander schema, zo zijn er altijd 3 mensen paraat. Een wacht houdt in dat je de boot op koers houdt, navigeert en de zeilen trimt, waakt voor gevaren etc etc en in rust zorgt je voor slaap, eten, controle van belangrijke punten van de boot en huishouden zoals een schone boot of persoonlijke hygiëne. Dat schoonhouden is ook belangrijk, vooral als je bedenkt dat de boot 13m lang is en op zijn breedst max 4m, dus zeker niet meer dan 36m2 heeft en wel 8 personen telt en 28 dagen. Dus de meest basale taken worden al een stuk uitdagender, want waar laat je al het afval? Kleinmaken en in lege waterflessen zoveel mogelijk weer wegstoppen.
Met de ouders van Anne Floor en gaan we nog een keer op pad voor boodschappen. Bij de Lidl halen we nog 1 hele auto vol met ‘laatste dingen’. En dan is het zover! Vandaag varen we uit! De boot is schoon, de watertanks gevuld, alle bemanning gedoucht en aan boord, de laatste foto’s gemaakt en we zijn klaar voor vertrek! We starten de motor en varen de haven uit. Buiten de haven staat al een lekker deining en een aardige bries. Dus we maken ons klaar om de zeilen te hijsen terwijl we de El Teide, in wolken gehuld, achter ons kleiner zien worden! Tot over ongeveer een kleine 3 weken .... vaste land!
Blog 2 dag 3 positie 021gr. 04,9N - 021gr. 34,7W snelheid 5-7 kn Koers 265 gr
Inmiddels zijn we bijna drie dagen onderweg en varen we voor de kust van de westelijke Sahara. De wind is in de rug, wisselen dan 8-13kt overdag tot 15-22kt in de nacht. Daarom hebben we de afgelopen dagen gevaren met een gereefd zeil in de nacht. De golven laten ons lekker in de kooien rollen. Er zijn dagelijks de klusjes om de boot en de bemanning zeilend te houden. Daarnaast slaapt er op elk moment van de dag ongeveer wel iemand doordat we wachten draaien. Dus een goede verdeling en afspraken wie wat doet is wel zo handig.
Belangrijkste maaltijd van de dag is de lunch! Vaak een warme maaltijd waar we allemaal bij zijn, dit is het enige moment dat iedereen wakker moet zijn. Tijdens de lunch checken we in met elkaar, kijken we hoe het met iedereen gaat, zijn er belangrijke zaken te melden of zijn er irritaties. Omdat we allemaal nergens heen kunnen is dit het belangrijkste punt en willen we dat samen voorkomen. Gelukkig valt dat tot nu toe mee en slingeren we rustig in ons nieuwe bootleven en het ritme wat daarbij hoort!
Wacht 1, maakt schoon en checkt ‘s ochtends de boot en de motor. Doet alles het nog? Slijtage? Zit alles vast wat vast hoort, etc
Wacht 2, kookt de lunch
Wacht 3, maakt t avondeten (vaak een soepje met wat brood)
We zijn nog aan het kijken welke wacht het beste brood kan bakken. Want inmiddels is het gekochte brood op of zo hard als een baksteen. We hebben een oventje aan boord, maar het is nog even afstemmen wat de temperatuur is voor optimaal brood.
Na drie dagen op zee langs de Afrikaanse kust op weg naar Kaap Verde, met vochtige en warme dagen vooral binnenin de boot begonnen de eersten van ons zich toch wat plakkerig te voelen. Oplossing: een douche op dek in de vroege ochtend met een emmer zeewater. Dit bleek gelukkig wat minder koud dan gevreesd: water temparatuur viel erg mee, geschat twintig graden, en ook de ochtendwind was zwoel. Tenminste na zonsopgang.
Dit was ook de gelegenheid om wat thuis brouwsels uit te proberen. Reguliere zeep blijkt niet altijd goed te schuimen in zout water, zodat reizigers zoals wij doorgaans met speciale zoutwater zeep op pad gaan. Beschikbaar bij uw marine speciaalzaak om de hoek. Een van ons had daar op het laatste ogenblik de tijd niet meer voor, maar had toevallig gehoord dat zachte zepen wèl goed schuimen in zout water. Een bakje Driehoeks groene zeep had gekund, maar hij had door een bevriende zeep maak hobbyist een scheerzeep recept als zachte zeep laten uitvoeren (voor mensen die weten waar dit over gaat: gebruik uitsluitend KOH als verzeper). Dit bleek tijdens de dekverfrisser inderdaad prima te schuimen. Er zijn meerdere zout water zeepflacons aan boord.
Blog 3
We maken leuke dingen mee op zee, de dagen vullen zich vanzelf met allerlei bezigheden. Hieronder een lijstje van onze verbazingen en belevingen van de afgelopen dagen!
#HoeDan:
StarLink met 50+ satellieten komt over vliegen in één rij ????️
het is 3-2 voor de vissen, maar de 2 die wij hebben gescoord waren heerlijk!
Gen(aker) zat als een wokkel in de zak
1,5 knt snelheid varen in de nacht :(
brood bakken, optimalisatie ronde 3 gaat goed!
Breek je een hengel in de SuperWind!?
2 liter water per dag drinken, blijkt bijna een team effort voor vele. Vooral om bij te houden wat 1 dag is , want sommige dagen sta je wel 3x op.
De koppels hebben nog geen irritatie onderling opgelopen (happy afkloppen)
de Bimini kan na 5 dagen toch wel ingeklapt worden
‘s nachts is makkelijker navigeren dan overdag omdat je dan sterren ziet en overdag is er geen niets dan wolken (vandaag) of blauwe lucht met wolken (tot nu toe)
Kees kan nog steeds 3 pull ups in onze gym aan boord
(lange) haren wassen met zout water is onmogelijk! Nat haar is het eindresultaat
Darten met wortels ????
aan boord eten we minder dan thuis.
Midden in de nacht komen de beste gesprekken op gang
Leonie heeft eindelijk goed geslapen naast de draaiende motor (het grote groene Volvo pentazeil)
Anne Floor kan ook pannenkoeken op een boot flippen!
Reddingsvest kwijtraken. Rara wie draagt het reserve?
heerlijk vertoeven zonder wifi. ????
Die thermokleding was niet overbodig! In de nacht heeft iedereen toch wel een lange broek en zeiljas aan
Zelfs onder een hoek rol je op de golven toch niet uit bed! ???
Zeeziekte kan na 3,5 dag alsnog overgaan
Zeeziekte kan ook in 1 uur komen en gaan na een donatie aan de zee
Het Marmotje wordt gevoerd in bed en maakt zich schoon met babydoekjes
Midden op zee toch een kapsalon aan aan boord!
Blog 4 vrijdag 28 november Positie (ergens ver ten noorden van de Kaap Verden): 20.35.171’N 026.50.991 W
Weer: zonnig met wat schapenwolken, noordoostelijke wind 4bft dus lekkere backstag wind.
Voor de thuisblijvers die zich afvragen wat er zoal speelt in het leven van een schipper&co op een tocht en met een crew als deze? Hier komt-ie:
Op dringend verzoek van Anne start ik met de volgende, kennelijk bij jongeren populaire manier van communiceren….: “Yo yo yo partypeople this is co-skipper Hans ????met the latest news on board of the Westwind!!! De schipper en co draaien een vol continudienst in een acht uurs rooster. Nr 1 doet van 08.00 uur tot 16.00 uur, nr. 2 neemt over van 16.00 uur tot 24.00 waarna nr. 1 weer aan de beurt is van 00.00 uur tot 08.00 uur, nr. 2 van 08.00 uur tot 16.00 uur enzovoort enzovoort. In een vorig werkend leven van ondergetekende zou de manier van het verantwoorden van deze werkuren, leiden tot gefronste wenkbrauwen en afgekeurde declaraties want stevig in strijd met de Arbeidstijdenwet. Maar hier aan boord zijn we eigen baas en wil het voordeel dat beide schippers kunnen bogen op een lange staat van onregelmatige diensten dus de herkenning en gewenning vond snel plaats waarbij ondergetekende melden kan dat hij heel goed gaat op deze dynamiek. Maar eerlijk is eerlijk… tijdens onze wachten mag er geslapen worden. Onder bepaalde omstandigheden móet de schipper van dienst gewekt worden volgens de afgesproken ‘standing orders’, en dat vindt maar zelden plaats. Dus het lijkt allemaal zwaarder dan het is. En als je dan ‘in dienst’ bent, waar ga je dan over? Tal van beslismomenten komen voorbij:
Varen we ‘melkmeisje’ ? (grootzeil aan de ene zijde en de genua uitgeboomd aan de andere zijde van het schip).
Hijsen we, op regelmatig ingediend, haast smekend verzoek van Anne, de gennaker?
Moeten we reven of ontreven ?(verkleinen of vergroten van de zeilen)
Varen we alleen op de fok, al dan niet uitgeboomd? (Op dit moment doen we dat met zo’n 16 knopen wind in de rug en het schip vaart als een speer)
Maar ook: toezicht op ‘the welfare of the crew.
Na een portie slaapgebrek is het lekker als iemand je shift overneemt zodat je je batterijtje opladen kan. Hans-on schippers als we zijn, draaien we daar onze hand niet voor om. Een tijdje zelf sturen onder een fantastische sterrenhemel is absoluut geen straf en happy crew is het resultaat. De middagmaaltijd wordt altijd beëindigd met een rondje ‘hoe zit je er bij’, waar de gelegenheid geboden wordt om je uit te spreken over hoe het met je gaat en welke bijzonderheden of verwonderingen je te melden hebt. E.e.a. onder deskundige leiding van Gerben. Het draagt bij aan het behouden van de goede verstandhoudingen onderling aan boord wat voorwaar geen geringe opgave is met 8 mensen in een relatief kleine ruimte. Verder is er de voortdurende monitoring van:
de koers (komen we waar we willen zijn);
de gemiddelde snelheid (komen we op tijd?);
Het weer (waar zit het gunstigste weer?);
De voorraden eten, drinken en brandstof;
De staat van het schip
En dan is het ook nog eens een uitdaging om met twee ‘kapiteins’ op een schip de eenheid uit te stralen die benodigd is want voor dat je het weet krijg je de situatie die ouders van kinderen welbekend voorkomt: “Maar van papa mag het wél!”
Het is al met al een hele verantwoordelijkheid om het schip en bemanning op een veilige manier over deze prachtige oceaan te loodsen. Het verveelt geen seconde, geen dag is het zelfde al zullen er misschien thuisblijvers denken: wat is daar nou aan? Alleen maar water om je heen…saaaaiii.
Nou, echt niet!!
Tot de volgende!!
Blog 5 dinsdag 2 december 2025 positie kwamen nu niet mee
We lijken de passaatwind gevonden te hebben. vannacht weer stevige wind tot 28 knt. In donker tot nu toe alleen op de fok. Vandaag gz RIF 3 erbij. Loopt lekker. Nu nog ruim 13 dagen.
Vanuit Tenerife zijn we enkele dagen zuidwaarts gevaren langs de onzichtbare kusten van de Westelijke Sahara en Mauritanië. Zoals wordt waargenomen in een woestijn, lijken fata morgana’s op zee ook mogelijk. “Verrek ik zie land!!” En niet één maar meerdere crewleden menen land te zien. “Dat kan niet, we zijn veel te ver uit de kust”. “Nee hoor”, antwoordt een ander, net van de kaartentafel komende, “Ik heb het net gemeten… we zijn maar 6 mijl van de kust af”.
Volgens het Zeezeilers adagium ‘check, double check, re-check’ ons maar eens even over die kaart gebogen. Met een passer de afstand van onze positie op de kaart afgemeten naar de dichtstbij gelegen kust. Daarna de ruimte tussen de benen van die passer op de zgn staande rand van de kaart gelegd en dat leverde een afstand van zes ‘streepjes’ op. Waren dat nou echt zes minuten? Nee! Het waren er zestig. Een hele graad dus. Geen zes maar zestig mijl dus. Moet je wel hele goeie ogen hebben om land te kunnen zien…
Lesje navigatie konden we afvinken. Met behulp van de Starlinkverbinding (Ja! We hebben het treintje van tientallen Starlink satellieten al een keer mogen bewonderen aan de nachtelijke hemel… Alsof de Kerstman met z’n arrensleeën voorbijkwam) volgen we dagelijks de weersverwachtingen voor korte- en lange termijn. We dachten eerst helemaal naar Kaap Verdië af te moeten zakken voor gunstige wind maar gelukkig konden we eerder afbuigen naar het westen. En vervolgens ontstonden dilemma’s over de zeilvoering. Het ging niet hard genoeg maar met welke zeilen kan je nu het beste varen als je vrijwel voor de wind vaart. Zoals Nederlands Grootste Filosoof J. Cruijff al memoreerde: Elluk foordeel hep su noadeel.
Melkmeisje gevaren. Dan moet je met uitgeboomd voorzeil en een met bulletalie goed verankerde giek met het grootzeil aan de ene kant van het schip en het voorzeil aan de andere kant van het schip varen. Met beide wijduitstaande zeilen vang je meer wind en ga je dus harder. Maar ja, koersvaren op een heftig schommelende oceaan is best vermoeiend, zeker omdat je ook nog eens heel precies moet sturen. De Genaker dan??? “Yessss”!!! riep Anne en tot grote vreugde van deze ooit wedstrijdzeilster, werden de voorbereidingen getroffen tot hijsen. De Genaker is een hele grote fok gemaakt van een dunne parachute-achtige stof die bijgezet kan worden als er niet zo veel wind is. Het vereist echter nogal wat vaardigheid en voorbereiding en boven 3 bft is het voor dit ongetrainde gezelschap onverantwoord om ‘even’ te hijsen. En echt voor de wind kan je er niet mee varen. Op de dag dat de wind voor ‘de Gen’ gunstig laag was, deden we een poging. Helaas bleek de Gen niet lekker opgevouwen in de tas waardoor er een wokkelvormig doek voor de mast kwam te bungelen. Gauw weer gestreken en met zorgen de Gen weer in de tas gevouwen zoals zou moeten. Klaar voor een tweede poging maar helaas voor Anne en de rest begon het op dat moment meer dan 15 knopen te waaien en blies de wind het avontuur af.
Vervolgens streken we het grootzeil en boomden we het voorzeil zodanig uit dat we én de koers konden varen die we wilden én de snelheid die we minimaal wilden halen. Wat liep het schip lekker!!
Maar goed, een bui die ons niet alleen met een bak regen maar ook met heel veel wind, sneller inhaalde dan verwacht, deed ons beseffen dat je niet zomaar even het voorzeil kan reven. Voor de nacht, die ons meerdere buien en harde wind zou brengen, besloten we de boom uit het voorzeil te halen, het voorzeil tot bijna de helft te reven en voor de wind de ideale koerslijn te volgen. De snelheid van het schip bleef aan de krappe kant maar bij periodes met windvlagen kon er in ieder geval veilig gestuurd worden. Van alle handelingen maakte onze razende reporter Leonie foto’s en filmpjes en hopelijk kunnen onze thuisblijvers hiervan de resultaten zien. Het toeval wilde dat iedere keer als Kees zijn gezicht aan dek liet zien, de weergoden hem als oud-meteoroloog herkenden en hem leken te willen verwelkomen met striemende regenbuien. Inmiddels hangt de hele boot vol met te drogen kleding van Kees. Maar verder gaat het hier prima.
De meesten komen in een Zen-achtige fase van bezinning en reflectie, mede veroorzaakt door de goede gesprekken die gevoerd worden als ook afgespeelde muziek, boeken lezen waar je ein-de-lijk aan toekomt maar zeker ook door gewoon stil te zijn en je te verwonderen over deze grootse, prachtige, schijnbare leegte en het mysterie van het leven om ons heen.
Sander trakteert ons regelmatig op heerlijke gerechten. Leonie bakt brood als een meester. Samen met Anne hebben ze de grootste lol en hun aanstekelijk gelach en gedol is goed voor het moreel van een ieder. Het duo Kees en Jules sturen onverstoorbaar het schip onder welke omstandigheden dan ook en genieten zichtbaar. Maartje, die de eerste twee dagen zeeziek was, is weer helemaal opgeknapt en zorgt met verve voor de inwendige mens en dankzij door haar geüploade playlists voor gewenste muzikale omlijsting. Desgewenst danst zij de Macarena er ook nog bij. En iedereen stuurt inmiddels als een scheermes!
Tot zover met hartelijke groeten vanuit de cockpit van de Westwind, we schakelen nu over naar Harlingen!
Hans.
Blog 6 Locatie Atlantische Oceaan: 17 graden, 34 minuten, .090 N / 45 graden, 1 minuut, .680 W
Lieve thuisblijvers,
Met pakjesavond in zicht
Vonden wij het tijd voor een Sinterklaasgedicht
Sint vond de aankomst op Texel dit jaar koud en nat
Voor volgend jaar lijkt hem een tropisch eiland dan wel wat
Om komend jaar niet onvoorbereid aan te komen
Hebben wij met de Westwind alvast een zeeverkenner meegenomen
Zoals jullie weten zijn wij inmiddels al even op weg
Nog steeds geen ruzie of erger, want wat hebben wij het ondanks het kleine leefoppervlak fijn zeg
Ondergaande en opkomende zon, regenbogen, volle maan en douchen aan dek bij regen
Al vallen voor de al ingezeepten de hoeveelheid regendruppels vaak wat tegen.
Hoewel de dagen veel op elkaar beginnen te lijken
Staan we toch elke dag weer van de culinaire hoogstandjes tijdens de lunch te kijken
Ook werden we halverwege onze route verrast door een onverwachte gast
Zeemarmot Marjolein kwam met een traktatie aan boord
Dit deed zij om ons te feliciteren en te zeggen: ga zo voort!
De laatste dagen zeilen wij met veel wind
Welke dag wij aan gaan komen blijft echter ook een vraag voor de Sint
Waar eerder op de 13e of 14e werd gericht
Lijkt onze voortgang nu tot een vroeger aankomstbericht
Misschien viert Maartje haar verjaardag al aan wal
En luidt zij in een tropische bar de cocktail-bel, een rondje voor de hele bemanning
Dat heeft zij immers de gehele reis al in de planning
De jacht op eetbare vis door Hans en Anne,
Lijdt de laatste dagen aan wat panne
Hier mist een onderlijntje, daar wat kunstaas
Zij kunnen die grote vissen niet de baas
Vliegende vissen lijken nu op wraak te zinnen
En komen zonder pardon bij ons de kuip naar binnen
Tijdens de wacht van Kees en Juul ging het bijna mis(t)
Maar tenslotte werden zij op een haar na gemist
Blog 7 Hartelijke groeten vanaf GPS positie: 16*49’.656N 048*06’.937W
We zijn inmiddels ruim over de helft van het aantal te varen mijlen naar eindbestemming Martinique. Met gezwinde voortgang, slechts aangedreven door onze uitgeboomde fok, varen we recht op ons doel af. Tot dusverre, en volgens de weersverwachtingen, is de kortste én snelste weg tussen ons schip en eindbestemming een rechte lijn en die is perfect bezeild. Geen gezig-zag, gewoon recht zo die gaat of, zoals Sander bij de overdracht van het stuurwiel altijd adviseert: “ gewoon rechtdoor varen, alsmaar rechtdoor”.
Hoe dichterbij we komen, hoe vaker het gaat over de verwachte aankomsttijd. Nu we zo voortvarend mijlen aan het afleggen zijn, zijn we ruim op tijd dus waarom niet eerst een ander eiland bezoeken?... Het heeft er alle schijn van dat we de 12e december kunnen afmeren in de marina aan Rodney Bay, van het eiland St. Lucia. Maartje’s vreugde zal groot zijn als dat lukt want die dag hoopt ze haar verjaardag te kunnen vieren op een manier die de rest van de crew ook erg aanspreekt: een cocktail-party at the beach!!
We hoppen van de ene bijzondere dag naar de volgende om de spirits high te houden. Gisteren verraste Sinterklaas ons met een bezoek, pepernoten en persoonlijke gedichtjes achterlatend in onze schoenen. Anne kreeg het als leerling visser voor elkaar de grootste vis ever te vangen en verraste daarmee tot groot plezier haar leermeester. De voorgedane techniek om de reuzevis te fileren pikte ze feilloos op, ongetwijfeld geholpen door haar ervaring als geneeskunde studente op de snijtafels van de universiteit. Diezelfde avond verorberden we de door Sander in cevice getransformeerde vis met bijzonder veel smaak, aangevuld met de door Leonie in olijfolie en kruiden geroosterde plakjes brood en plakken met honing en olijfolie besprenkelde Manchego kaas. Soms is het noodle soup en soms, zoals gisteren haute cuisine.
Nu op naar de volgende highlight: Anne’s 22e verjaardag op 9 december en daarna dus die van Maartje op de 12e. In de tussenliggende dagen zien we de mijlenteller steeds verder teruglopen. Nu nog maar 788 mijlen te gaan.
Als de teller onder de 500 duikt zal er vast weer een feestje te vieren zijn, evenals het moment dat we, mocht de wind volledig wegvallen, het met onze dieselvoorraad mogelijk is om motorend ‘thuis’ te komen. (Dat zal ook rond het moment van de 500 mijlen zijn).
Dan nog de memorabele historische hoogtepunten:
Geen buien van betekenis gehad: alle kleren en schoenen van Kees zijn weer droog.
Juul scoorde onlangs aan dek komende, voor de tiende keer de vraag/opmerking: “waar is je life vest??” Waarop steevast zijn bondig geformuleerd antwoord luidt: “ow ja!”
Nog genoeg koffie en melk aan boord om op welk eiland dan ook een koffiebarretje te beginnen.
Er is nog steeds eetbaar vers fruit aan boord.
De zelfgemaakt yoghurt van Juul is gelukt.
De op een ienie-mini luidsprekerbox afgespeelde playlists.
Dat was het voorlopig weer vanaf de Westwind. Hartelijke groeten vanaf GPS positie: 16*49’.656N 048*06’.937W
Hans
Blog 8 Het is inmiddels 11 december, 06.50 uur lokale tijd. Nog 162 mijlen naar ons waypoint op St. Lucia. Hartelijke groeten vanaf de oceaan, 14*34’.429 N 058*13’.141W
Nog zo’n 240 mijlen te varen. Het is de 10e van december en de zon zakt langzaam achter de horizon. Als we de gemiddelde snelheid op 6 knopen (mijlen per uur) kunnen houden, arriveren we de twaalfde bij het laatste restje daglicht en hopelijk nog net voor sluitingstijd van de inklaringsinstanties, in de marina van Rodney Bay, St. Lucia.
En anders maar wat later. Onder de aanwezigen alhier zijn er die niet kunnen wachten tot we er zijn. Het is wel mooi geweest zo. Het is wel mooi geweest, deze lange reis. Dat heen en weer geschommel, het voortdurend moeten oppassen dat je je niet stoot, (bij het schrijven dezes klinkt uit de keuken een luid ‘Auw!!’, ….kennelijk weer een blauwe plek op iemands ledemaat) dat je niet normaal effe kan chillen op een stilstaande wc en ook wordt contact met een dierbare gemist…. Anderen voelen die behoefte ook maar dat staat niet in de weg om nog in het moment zelf te blijven en bezig te zijn met- en te genieten van de dagelijkse gang van zaken, de gang van het schip gewiegd op het ritme van de oceaan, de opkomst (vanochtend was de allermooiste zonsopgang ever) en ondergang van zon, maan en (vallende) sterren. Het is mooi om te zien en te horen hoe ieder omgaat met de beleving van zijn of haar reis.
En soms krijgen we een teken. Althans, daar kunnen we uitgebreid bij stilstaan: was dit toeval of was het voorbestemd? Midden in de afgelopen nacht valt er iets uit de lucht en belandt via de giek, tegen het voorhoofd van achter het roer staande Maartje en vervolgens op het dek. Dat ‘iets’ lijkt, te horen aan het spartelende flip-flap geluid op het dek en de waarneembare geur op het voorhoofd van Maartje, een vis te zijn. Een vis die contactbehoeftig schijnt, want al flapperend vlijt hij zich tegen de enkels van Maartje die vervolgens ook een staaltje flapperend dansen op het dek ten beste geeft, gepaard gaande met hoge OE’s en AH’s die, als hij nog leven zou, Michael Jackson jaloers zouden maken. We hebben hem of haar niet bij kunstlicht gezien. Het licht van maan en sterren was te zwak. De gestalte verliet ons schip aan de open achterzijde nadat er een openingetje was gecreëerd tussen de daar hangende fenders. Aan de plons te horen mogen we aannemen dat ie te water ging en hadden wij met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te maken met een (vliegende) vis. Maar het had ook een zee-elfje of een engel geweest kunnen zijn. En zeg nou zelf: op die onmetelijke grote oceaan met die miljarden vissen, aannemende dat het een vis was, dat die ene vis uit al die miljarden mensen, uitgerekend het voorhoofd van Maartje zocht en vond… dat kan toch geen toeval zijn??
“Maar het had ook een zee-elfje of een engel geweest kunnen zijn.”
Voor de rubriek ‘ingezonden lezersvragen’ hebben wij de volgende reacties te geven: De verjaardag van Anne was naar eigen zeggen de meest bijzondere 22e verjaardag ever. Midden in de nacht wakker worden om te ervaren dat de salon met slingers en ballonnen versierd was, een stukje beboterde zelfgebakken rozijnenbrood met kaarsjes, de brieven en cadeautjes van het thuisfront die eindelijk geopend mochten worden, de door Leonie gebakken worteltaart die na door de voltallige bemanning uit volle borst gezongen verjaarshymne, met smaak verorberd werd, de cadeautjes. Het leidde tot glanzende ogen en een niet van haar gezicht weg te halen glimlach op. Op de vraag of Hans nog wel eens wat gevangen heeft sinds Anne aan het vissen geslagen is, luidt het antwoord: “Ja”. Vooral zeewier en vanmiddag tot zijn onuitsprekelijk geluk zowaar een klein flesje aan de haak met daarin een briefje en een gelukspoppetje.
Op de vraag: Wat is de zin van dit alles, kan geen eenduidig antwoord gegeven worden. Wat wel prettig is, is dat de zin begoocheld kan worden. Al eerder memoreerden we over een fata morgana op zee: land in zicht! Maar niet heus. Verdere begoochelde zintuigen waren allen visueel. Zo zagen Sander en Maartje ‘s nachts naast de maan ineens een licht ter grootte van de maan die ongeveer 1 seconde aan ging en daarna voorgoed verdween. We hebben verlichte objecten gezien die zich razendsnel door de lucht verplaatsten en dat waren op zeker geen satellieten of vliegtuigen, naar wij denken. Ook werden wij eens opgeschrikt door de lampen van een groot vracht- of cruiseschip dat met onheilspellende vaart ons in leek te halen. Op de plotter was niets te zien van dit varende gevaarte. Snel dan maar de radar aanzetten om te checken of we op een ‘collision course’ lagen. Voordat Hans naar de kaartentafel spoedde keek hij nog één keer om. Verrek!! Het is de maan!! Net boven de horizon uit piepend tussen wat wolkjes door schijnende, werden onze zintuigen begoocheld
Nota bene: we hebben hier aan boord noch drugs noch alcohol geconsumeerd al kan dat misschien niet van Anne gezegd worden die iedere drie dagen weer een verse pleister tegen zeeziekte achter één van haar oren plakt.
Blog 9 Laatste baaien, dagen en mijlen
Na ons laatste bericht moesten we nog 160 Nm varen. Die gingen achteraf snel voorbij en op tijd waren we in Rodney Bay op St.Lucia. Steeds meer dieren kwamen ons begeleiden, een oververmoeide vogel rustte een tijdje uit aan boord. Een school dolfijnen speelde om ons heen. Heerlijk om te zien. Onze eigen vissers hadden minder profijt, we vingen zelfs ugeen bot meer. Met land in zicht duurt het dan toch weer lang en ineens andere wind. Niet meer ruim of voor de wind maar halve wind, wat is dat nu weer.
In Rodney Bay was het vol, er kwamen steeds schepen van de ARC binnen. Gelukkig was er nog een plekje voor de Westwind. Hans parkeerde de boot keurig achteruit in. Helaas, geen stroom. Maar daar waren we wel aan gewend toch. Speciaal voor Maartje’s verjaardag organiseerde de community van Roydney Bay iets speciaals. We konden zelfs kiezen: of naar Castries waar duizenden mensen bijeenkwamen om te kijken naar de vuurwerkshow ófff gewoon vijf minuutjes om de hoek met taxichauffeur Vrijdag naar een woonwijk waar een streetparty georganiseerd werd met tal van kraampjes met eten en drank. Dat laatste is het geworden. Na weken relatieve rust op de oceaan werden we opgenomen in een kolkende mensenmassa die zich verzameld had op een kruispunt waar de plaatselijke DJ een show weggaf die zijn weerga niet kende. Tot in de kleine uurtjes hebben we daar onze dorst gelest en onze been-, heup- en armspieren tot het uiterste weten te bewegen. Wat een fantastisch feest was dat. Met schorre kelen weer terug gereden door Vrijdag die, nadat hij eindelijk het nummer gevonden had, luid over de carspeakers het nummer Sweet Caroline speelde wat wij allemaal uit volle borst meezongen en we maar voor lief namen dat niemand van ons Caroline heette maar uiteindelijk.
De douane en immigratie perikelen vragen tijd, geduld en beleefdheid. Wanneer ga je weg, blijft iedereen aan boord? De douane was voorbereid via internet, de immigratie bleef handwerk. Uiteindelijk lukte het niet om de hele bemanning als een familie in het immigratie systeem te zetten, de vriendelijke immigratie ambtenaar vond het ook wel genoeg. Voor onze schipper leverde dit de nodige stress op ????.
Op de dag van vertrek moet je weer met alle paspoorten langs immigratie om te stempelen dat je echt weg gaat. Je gaat op zo'n moment de voordelen van Europa waarderen, wat een genot om zonder al die plichtplegingen te kunnen reizen. Gelukkig heb je na het stempelen nog 24 uur om een andere baai te bezoeken. We gingen aan een mooring in La Soufriere, voor Anne een bijzondere plek omdat haar ouders daar getrouwd zijn ruim 20 jaar geleden.
Al die baaitjes zijn plaatjes, klein, mooie natuur, heel bijzonder. De zwemmers en snorkelaars genoten zichtbaar van het onderwater leven, tenminste was er nog veel leven? Sander zag dat het koraal grotendeels dood was.
Na La Soufriere nadert het einde en zetten we koers naar Martinique. Ook hier weer douane verplichtingen, dat dit eiland Frans gebied is levert dan toch geen voordeel op. In een watersport winkel in Fort Le France op een aparte computer werden we tegen betaling van €5,00 ingeklaard. We zijn wel wat ondeugend geweest, we zijn allemaal van boord gegaan voor de inklaring. Fort le France viel wat tegen, dat is nog subtiel gezegd. Vrijwel alle restaurants waren gesloten.
Onze een na laatste nacht weer in een mooie baai voor anker. Via e-mail geprobeerd een ligplaats te krijgen in Le Marin. Het vriendelijke doch duidelijke antwoord was helder: geen plek. Wat te doen? Via een inlogaccount lute het de dag erop toch nog om een plek te krijgen, dagje korter was ineens de oplossing. Tip: reserveer veel eerder je ligplaats in Le Marin, scheelt stress.
Op weg naar Le Marin de klassieke vraag: waar passeer je een west kardinaal ook weer en waar is het westen. De modder was onverbiddelijk. Uiteindelijk kwamen we los met Anne op de giek en een vriendelijke man die in zijn dinghy ons via de grootzeilval hielp.
Ineens lig je dan in de laatste box, dat besef leidde ook wel tot stilte. Zit het er dan echt op? Eigenlijk zat het er al op bij het bereiken van St Lucia, de oversteek was het hogere doel.
Na een fantastische dag (aan de wind ????) zeilen, kwamen we binnen in de baai van le Marin waar een woud aan zeilboten geankerd waren. Hoe dichter we bij de marina aankwamen, hoe dicht bevolkter het werd. Zo kregen we ook steeds meer aanspraak van mensen (onze buurman Stefan die ons overal mee hielp en de mensen die je allemaal vriendelijk begroeten als je op de steigers loopt). Om onze laatste avond in te luiden zijn we neer gestreken bij het lokale karaoke café.
De avond begon met een heerlijke maaltijd en de eerste alcoholische versnapering werden gulzig gedronken. De eerste bandleden begonnen hun instrument al te stemmen en voordat we het wisten stonden ze het eerste nummer te spelen. We hebben nog nooit zo’n fluïde band gezien: elk nummer kwamen er nieuwe mensen bij en gingen andere mensen weer weg. De gasten mochten ook zelf hun nummers indienen en na even de kat uit de boom te hebben gekeken werden de eerste dansjes van onze tafel alweer gewaagd. Richting het einde van de avond hadden Maartje en Hans (met z’n leesbril ;) alle moed verzameld om het nummer …. te zingen om het pensioen van Hans in te luiden! Ze hadden al dagen van te voren afgesproken om de laatste “bonte avond” karaoke te zingen en daar hebben ze zich heel stoer aangehouden: wat een feest
Op de 18e ging de bemanning na de schoonmaak van boord. Hans en Gerben zorgden voor een wasje van 27 kg. De opvolgende schipper Ronald nam de boot op de 19e over. Een paar reparaties nog gedaan en de Westwind gaat weer verder. Het was een bijzondere periode om mee te maken. We behoren tot een kleine groep die de oceaan zeilend is overgestoken.
Een belevenis en hele prestatie.