“Blik op oneindig vooruit”
Blik op oneindig vooruit
Ik keek nog een laatste keer om. De zon is achter de horizon verdwenen, en de contouren van de vulkaan van São Miguel was nog net te zien.
Gisteren deden we de laatste voorbereidingen voor de oversteek van de Azoren naar het vasteland van Portugal. Deze oceaanoversteek van 850 mijl verwachten we in zeven dagen te doen.
De eerste dag is bijzonder. Het wegvaren van de steiger heb ik talloze keren gedaan. Maar nog nooit om zo’n spectaculaire oversteek te maken. En als we buiten de haven zijn, worden we opgewacht door een school van 10-15 dolfijnen. Ze komen voor de boeg zwemmen, en zwemmen voor- en achterlangs de boot. Ze laten me denken aan het fijne in mijn eigen leven. Samen met hun kalfjes springen ze uit het water, prachtig synchroon. Alsof ze ons welkom willen heten in hun wereld.
En mede door hun aanwezigheid voelen we ons welkom op de oceaan. En we voelen ook de verantwoordelijkheid om ons als hun bezoek te gedragen. We zijn scherp op alles wat van de boot af kan waaien wat niet in de oceaan thuis hoort. We hebben vier zonnepanelen en een windmolen om de accu’s zoveel mogelijk met schone energie op te laden. Op dit water snap ik voor het eerst waarom water in de kinderboeken blauw gekleurd is. Als zeilers hebben we het voorrecht om van deze prachtige natuur te genieten en hebben ook de taak om daar goed voor te zorgen.
En na de laatste blik op het eiland, zeilen we de nacht tegemoet. Als de zon echt weg is, opent zich een heldere sterrenhemel voor ons. Op naar een prachtig vervolg van onze reis, onze blik staat op oneindig vooruit.
Tobias Grond, Crew o/b WestWind
Ode aan kompaskoers 090
850 mijl op kompaskoers 090. Dan komen we op de eindbestemming in Portugal. Het sturen wisselen we elk half uur af. Als we er een week over gaan varen, is dat dus 336 keer wisselen van roerganger.
Inmiddels varen we drie dagen ruime wind. Soms draait de wind naar half, en soms varen we bijna voor de wind. In tussentijd tikken de mijlen weg. Strak naar het oosten, op kompaskoers 090. In een spraakbericht aan mijn vriendin (die neem ik gewoon op, volgende week als er weer bereik is komen ze aan) hoorde ik mezelf zeggen dat ik al 20 jaar geen week zonder internet heb beleefd. Het gaat me gemakkelijk af. Het ritme van het wachtschema bepaalt de dag. Rusten, stand-by en dekdienst. Tussendoor een hapje eten. En opnieuw. En dat alles op kompaskoers 090.
Dit vaste en voorspelbare ritme vertraagt. Een heerlijke tegenhanger van mijn strak geplande leven in Den Haag. Daar strijden mijn werk, politieke nevenwerkzaamheden, andere hobbies en mijn relatie om voorrang in mijn agenda.
Hier voelt die strijd oneindig ver weg. Hier gaat het erom dat we met de hele bemanning van kompaskoers 090 vasthouden. Een van de reisgenoten tovert de cross track error op het scherm. Dat is de afwijking van de ideale koers naar onze eindbestemming. We maken er een sport van om die zo nauwgezet mogelijk te volgen. Degene die de stuurbeurt zonder afwijking kan overdragen aan de volgende roerganger, wint.
Hier - op kompaskoers 090 - gaat het ritme door. Mijn wacht begint om 23:00. Mijn reisgenoot en ik sturen allebei drie keer, tot het volgende koppel het overneemt.
Liefs, van de bemanning op kompaskoers 090.
