23 mei 1900 UTC, Huidige positie: 40gr22.5mN 25gr58.4W.
We gingen anker op bij Praia do Vitoria voor onze ocean crossing met de Victoria, richting Cherbourg in Frankrijk. Alle laatste controles hebben we gedaan, en alle signalen staan op groen. Hoewel we vrijwel geen wind hebben, is de stemming opperbest. We weten al dat we die wind verderop wel vinden. We - vlnr Rene, Albert, David, Jan-Joost, Ted, Martijn en Fer - hebben allemaal nog even gedag gezegd tegen het thuisfront, en dan zijn we voor tenminste een dag of 8 dagen offline. Frankrijk, here we come!!
24 mei 08:15 UTC,
Na een nachtje motoren vanmorgen om 0815 zeil op. Eerste 100 mijl om 1145. All well.
Reis 25512, om nooit te vergeten.
Je kunt natuurlijk altijd zeggen: “had ik het maar gedaan”. Ik kan zeggen: “ik heb het gedaan”. Onze reis is nog maar net begonnen, we zijn 3 dagen en nachten onderweg. Zonder verwachting ben ik eraan begonnen, in zoverre, ik wist dat we gingen zeilen. In mijn geval is de reis met 6 voor mij onbekende mannen, later bleek we waren allemaal onbekenden van elkaar, en wat hebben we nu al elkaar leren kennen. Wij mannen, team A Martijn en David, team B Rene en Albert, Team C Jan-Joost (ja, met een streepje) en Ted (de schrijver) en natuurlijk onze schipper Fer.
Onze reis, vanaf de Azoren naar Frankrijk zeilen.
Het is dagen mistig op de Azoren dus het was even een uitdaging daar aan te komen en verliep in etappes. Ik ontmoette Albert op het vliegveld van Lissabon. Ik raakte Albert kwijt op het vliegveld, hij kon mee met het volgende vliegtuig, ik niet. We kwamen beiden aan op Horta, een dag te laat en allebei met een ander vliegtuig. Onze koffers waren op Lissabon blijven staan. Fer en David kwamen een dag te laat MET hun koffers, onze koffers kwamen 2 dagen later. We konden beginnen aan ons avontuur.
Na een uitgebreide uitleg van het schip en de veiligheid aan boord, inslingeren, wennen aan de golven en aan het schip. Twee eilanden bezocht, voor anker in een schitterende baai. Het is tijd om de oceaan over te steken. Dag en nacht doorvaren.
Het wachtschema maken voor team A B en C. Met de ervaring van Fer is dit een fluitje van een cent. We hebben gekozen voor diensten, overdag 4 uur, savonds en snachts 3 uur. Half acht sávonds zijn we vertrokken de eerste nacht in, best spannend en wat bleek, we wennen allemaal heel snel aan de feiten, on duty, on call, en slapen. Zelf kon ik niet slapen, ik wilde niets missen, zoveel nieuwe indrukken. Waarschijnlijk te veel adrenaline in het lijf, wat een heerlijk gevoel. Volledig opgaan in de natuur om ons heen. In een omtrek van 100 km zien we op de AIS, geen ander schip te bekennen. Dolfijnen die met ons meezwemmen, vogels midden op de oceaan, walvissen die langs zwemmen, 1 zelfs die onder ons door zwemt, bij de boeg met zijn kop boven komt om adem te halen, best indrukwekkend.
Fer houdt de voorspellingen van het weer goed in de gaten, we besluiten de zeilen te reven. Door de toch al aantrekkende wind toch nog een spannende klus. Lijnen die in elkaar waaien om de giek, met al best pittige golven op het dek de rifjes zetten, Maar het lukt en wederom een geluks moment voor ons allen. Nacht 3 trekt de wind aan (waarom niet overdag, veel overzichtelijker !), golven die elkaar kruisen. Als je links kijkt een muur van water 4 meter hoog, als je rechts kijkt een dal van 4 meter diep en windkracht 5 a 6. Goed gezekerd moet je door zetten, we zitten tenslotte 300 mijl op de oceaan. Dit is pas inslingeren.
We gaan nu dag 4 in, half bewolkt, met de riffen van afgelopen nacht varen we goed gemutst verder, op naar het volgende avontuur. We zijn nog niet eens halverwege, wat zijn we toch bevoorrecht en gelukkig met het feit dat we dit mee mogen maken.
Ted
48 36.6N 009 18.4W Koers 70 - 3 Bft ZZW, Zeegang rustig.
Alles goed hier! Stemming is prima!! Vanmorgen hebben we een dikke tros weg kunnen halen, die achter het roer was blijven hangen. Heeft geen problemen gegeven. Gisteren met de groep sextant positiebepaling gedaan. Vandaag Reeds instructie ter voorbereiding van 'landfalls', 1 of 2 juni.
We hebben de Azoren nu echt achter ons gelaten en zijn begonnen met de oceaanoversteek. We vinden hierin langzaam maar zeker ons ritme waarin nachtshifts (varend onder een prachtige sterrenhemel) afgewisseld worden door dagshifts. De zee laat telkens een ander gezicht zien met dan weer prachtige ruwe zee golven in de mist en dan weer open zonnige dagen. Vooral de eerste dagen van de oversteek konden we genieten van een golvende oceaan met windkracht 6. Een slingerzeiltje in de kooi zodat je niet je bed uitrolt is dan geen overbodige luxe!!
We vinden ook het ritme met elkaar in de gesprekken: Over hoe het met het thuisfront zou zijn en wat zij van onze reis vinden, over ons eigen leven in Nederland, over wat we zullen gaan eten als we in Frankrijk aankomen en natuurlijk vooral over het zeilen. Over hoe mooi dat is en over hoe mooi deze tocht is.
Aankomen in Frankrijk betekent natuurlijk ook dat we straks de Franse (courtesy) vlag moeten tonen. Om dit mogelijk te maken moest Fer eerst nog even de Portugese / Azoreaanse vlag uit de mast redden die met een manoeuvre wat in de knoop is geraakt. Hiervoor er zelfs iemand 5 meter (!!) omhoog getakeld, maar het is gelukt. Wat ook gelukt is, is de gijp die onze koers heeft verlegd van een noordelijke koers naar Ierland, naar een meer oostelijke koers richting Frankrijk. Met de golven meer in de rug varen / surfen we met een prachtige wind rechtstreeks af op onze bestemming in de hoop dat als deze wind zo aanhoudt, we ook nog de tijd hebben om één van de Kanaaleilanden aan te doen.
Met elkaar hebben we ook uitgevogeld wat een feestje oceaanzeilen kan zijn als je elkaar af en toe trakteert op iets lekkers. Zo heeft Ted ons al verrast met zijn broodbakkunsten en komt Jan-Joost regelmatig langs met chips cola en gekookte eitjes vergezeld door Hazes. Ondertussen hebben René en Albert een Mexicaanse maaltijd gemaakt en hebben we de 700 mijl (over de helft) gevierd als een letterlijke mijlpaal door samen te genieten van het pannenkoekenmenu van Martijn.
De zonnige dagen die we nu hebben gaf ons ook de kans om met het sextant te oefenen: ‘Wat lees je af?’ ‘Zitten we op koers?’ En natuurlijk het belangrijkste: Wie zat er het dichtste bij met zijn ‘zonnetje’?
Het gevonden ritme lijkt ons ook op één of andere manier ook meer tijd te geven. Daardoor neem je alles nog meer in je op: Hoogtepunten zoals het zien van walvissen, vallende sterren en een blauwe lichtflits van iets dat door de dampkring neerstort (waarschijnlijk ruimteafval), zijn daardoor nog magischer. Wat een reis tot nu toe zeg, wat een avontuur en wat een mooie kerels om dit samen mee te maken!!
David
30 mei 10 nm ten NO van OFF QUESANT TSS, W wind 12-16 kn, Afkruisend ri Channel Islands, 5-7 kn speed. Een nieuw relaas over onze belevenissen op de Victoria onderweg naar Cherbourg.
Bijna direct volgend op de capriolen met sextant werden we voor het invallen van de duisternis verrast met een nieuwe passagier aan boord. Hadden we net de kip overboord gezet vanwege 'over datum', is er een huiszwaluw aan komen waaien/ vliegen. Na eindeloos rondjes vliegen, aanmoedigingen van ons, mislukte landingspogingen en halve landingen op het grootzeil, vond ie uiteindelijk een plekje op het voordek. Na een semi heldere nacht bij afnemende wind, het passeren van de 1000 mijl grens en het nieuwe ochtendgloren bleek onze passagier nog steeds aan boord en ook de kuiptafel een fijn plekje te vinden. Telkens na het vliegen van een paar rondjes keerde zij weer terug.
Met het aanbreken van de vrijdag was echter na een aantal dagen de wind dusdanig in kracht afgenomen dat de reven ook uit het grootzeil konden nadat we gisteren de genua al weer uitgerold hadden. Bij het wisselen van de wacht om 6u 's morgens stond de nieuwe wacht David en Martijn, binnen 10 minuten na uit hun bed gerold te zijn al te werken bij de mast. Met deze actie leek de wacht voor Ted en Jan Joost verlaat toch afgelopen tot er opeens de constatering kwam: 'zwemt er iets wits achter de boot, of hangt er iets aan het roer?'. Wat een rustige ochtend met minder wind had kunnen worden ontaardde in een worsteling van Fer, Jan Joost en David met een ca.8 meter lange vuistdikke lijn die ze met een lange lijn over de voorkikker naar binnen hebben weten te lieren, en een plek hebben gegeven op het voordek (stukjes afzagen en mee naar huis al aandenken...).Dit alles natuurlijk vastgelegd door Ted, terwijl Martijn de Victoria hoog aan de wind stillegde.
Hadden we daarmee alles gehad? Nee, want op het voordek werkend hebben we ook ontdekt dat de mantel van genuaschoot aan stuurboord beschadigingen had door slijtage. Gelukkig op een zodanige plek dat de conclusie van de schipper al snel was: uitscheren, omkeren en weer inscheren. Dus boeg weer in de wind en zo gezegd zo gedaan.
Bijkomend van deze inspanningen en aan het evalueren als de volgende wacht aan dek verschijnt. Uiteraard alle belevenissen en beelden van Ted met elkaar gedeeld.
Conclusie: we hebben alles beheerst en veilig opgelost, dit was de wacht met de meeste actie, maar onze passagier lijkt door alle commotie toch op zoek te zijn gegaan naar een andere lift terug naar de wal. Hopelijk is zij daarin succesvol en eindigt ze niet als snack voor de fauna onder onze kiel.
Vanmiddag rustigere wachten in het verschiet, met uitleg over het 'huiswerk' adhv de Reeds Almanac, over wat we moeten doen om de verschillende opties voor onze aankomende landfall voor te bereiden.
Martijn
